Basler Kaländer – Dr Februar

Im Feberwar (in Basel sait me ‚Hornig‘)
Isch ebbis mit em Bebbi nimm in Ornig:
s horniglet en, au wenn kai Kelti kunnt,
Und Dag fir Dag je meh. Was isch dr Grund?:

Der Fasnachtsmoonet ischs par excellence
(Vyl besser ass der Merz!) – me kunnt in d Trance,
Eh ass mes merggt! Das hangt an vylne Sache,
Wo sich kai Fremde ka e Bild druus mache.

Me mufflet – uff dr Strooss! – sy Faschtewaaje,
Vilicht e Gugge voll, bis s aim duet blaaje.
Wenn d Buebe mit de Gläbbere ummeseggle,
Kennts unserains vor Gluscht fascht ibersteggle!

Wenn d Herefasnacht kunnt, dänggsch mit Biduure,
Was d friejer z gseh griegt hesch in Basels Muure:
Vom Gloreblatz zern Märt und bis uff d Lys
Fasnächtlig gmutzti Grabbe scharewys!

Der Äschemittwuch isch de Zimft ihr Dag,
Wo d hinder maischterligem Drummelschlag
Si in der Innerstadt gsehsch ummewandere –
Mit gfillte Ränzli bsueche si die andere.

Der Wucheschluss? Vorfasnachtsfraide-Gspreecher!
Dr Sunntig vor em Morgestraich ruggt neecher,
Und wenn er doo isch, spilt me nitt der Mied:
Me hauts ins neechberlig lieb Baselbiet –

Me ka uff Arlese, uff Pfäffige goh,
Loost Kindervärsli a bym Schybeschloo,
Luegt d Muusig a, wo bloost bym Fasnachtsfyr
(Mängg Struma kunnt zur Gält1g, fascht unghyr).

Zletscht kunnt die Nacht, wo d waisch (s Härz wird dr waich):
Jetz kunnt dy Säligkait – dy Morgestraich!
D Fasnacht! – Der Räscht vorn Moonet kasch verpfuuse –
s luegt sowiso nimm vyl Erspriessligs uuse!