Us em alte Basel

Wär ebbe in dr veyelette Zone
im Réduit fir Antiquiteete, schnaiggt,
dä gluschtet ’s als, in so-m-e Hysli z’ wohne
wie die do, wo dä glunge Helge zaigt.

Vo däne Hyser macht e kains sich kruuttig,
vo gschwullenem Dekorum isch nyt z’ gseh,
si hänn derfir dr Zauber vo dr Boutique
und wär dert yne goht, dä suecht nit meh.

So fescht si alli anenanderhängge,
es hett doch jedes sy Perseenligkait,
sy Gsicht gha, und sowyt me zrugg ka dängge,
au allewyl sy Aigenamme trait.

Die Strooss – me sait däm „Bärg“ – isch schmal und stotzig,
syg Aine no so guet trainiert und zääch
und gitt er sunscht als Muskelheld sich protzig,
so dänggt er: Eh, wie isch dä Bärg doch gääch.

Und d’ Mamme, wenn si mit em volle Gratte
Vom Märt dr Bärg uff haimetszue will goh,
denn blybt si, wenn dr Schnuuf als nimm will batte,
so per äxgysi vor de Läde stoh.

Und trifft si dert im Uffelaufe gar e
Bikannti, gitt ’s no uff dr Strooss e Schwätz,
me wird dert vorderhand nit iberfahre,
wenn doch e-n-Auto kunnt, so fahrt ’s halt lätz.

Meg seht kai wysse Helm dert ummeschlyche,
kai Stoppliecht, kaini gäle Straife, und
me lauft als Fuessvolgg under synesglyche
uff oder näbem Trottoir, wie ’s grad kunnt.

So hänn dert Huus und Strooss ihr Cachet bhalte
Und spienzle-n-em Passant zem Fuxe vor,
’s syg alles no wie in dr guete-n-alte
und gmietlige Zyt vor hundert Johr.

Me findet uff däm Helge no kai Namme.
Die Maischte kenne zwor am Strich scho ’s Wärgg
und gsehn, ’s ka numme vo dr Irène stamme.
Jo, ’s stimmt. Und ’s haisst: Motiv am Spalebärg.

Severin


Gedicht zu einer Federzeichnung des Oberen Spalenbergs in Basel von Irène Zurkinden, 14. Sptember 1956.