’s Gwitter

Es isch e rächte haisse Summertag.

Scho lang het d’ Sunne präglet, was sie mag
Und d’ Mensche mied gmacht, d’ Tier und Pflanzewält.
Do stygt ganz hinde, hoch am Himmelszält
E Wand uff, dunggelgrau, mit grauem Rand.
’s bygt ebber Risewulgge uffenand.
Kai Zwyfel: Derte, wo si zämmepralle
Wird gar bald machtvoll schwäre Donner halle . . .

’s isch aim, d’ Natur heb fascht dr Otem a
Und wart uff das, was käm. Jetz goht ’s vora
Und immer hecher stygt die Risewand,
Am Himmel gschobe vo-n-ere Gotteshand.
Jetz fuucht dr erschti Windstooss in die Hitz
Und bletzlig zuggt e grellgääl schmale Blitz
Dur sälli dunggli Wand – druffabe rollt
E schwäre Donner, wiene Lai, wo grollt . . .

Und jetz goht ’s rasend schnäll – und scho isch ’s do
Und blitzt und gracht, dass me fascht mecht vergoh:
D’ Natur het ihri ganzi Gwalt entfesslet
Das pfyfft und macht und schloht und gracht und kesslet,
Wie wenn ’s die ganzi Wält mecht zämmehaue –
Nyt gsehsch vom Himmel meh, vom vorhär blaue,
Und bletzlig kunnt e Schitti obenabe,
Ass mecht das Wasser ’s Ärdetal begrabe . . .

Und doch – es goht nit lang, so isch es umme!
Vo Wyttem nur noh hersch dr Donner brumme.
Jetz otme Mensche, Tier und Pflanze frisch,
Me merggt, wie sone Gwitter wärtvoll isch:
Wie glar, unändlig rain isch jetze d’ Luft
Und rings lyt iber aller Wält e Duft
Vo Himmelsgraft! Wie gsund isch sone Räge:
Mänggmol isch ’s Gwitter doch fir d’ Wält e Säge!


Publiziert in Dr glai Nazi – der Kinderbeilage der National Zeitung – am 2. August 1933,
mit folgender Einleitung:

Wer genug Phantasie und Freude an einem lebendigen Vortrag hat, lerne dieses Gedichtlein auswendig – und wenn er es vorträgt, so denke er an ein selbsterlebtes Gewitter. Dann wird der Vortrag sicher wirken!