E glaine Spaziergang … E groosse Spaziergang

Die Wuche sinn mer inere Oobestund,
Wie si so scheen wohrhaftig sälte kunnt,
Voruuse bummlet, sinn im Birsig noh,
Hänn drotz dr Dämmerig gseh am Himmel stoh
Unändlig wytt e Scheeferwilgglischar
Mit rotem Sunnesuum, und wunderbar
In de Konture, wie kulissehaft,
Die waiche Hiibelrugge – fascht vergafft
Hänn mir ys in dä Aabligg stundelang.
Wo ’s dunggel wird, do fiehrt ys unsere Gang
An Roose duure in e stille-n-Egge.
E Källnere isch ys ko go ’s Dischli degge,
E Hund im Huusgang het agfange z’ gnuure
Und uff dr Strooss zieht, graftvoll, an ys duure
E Schitzegsellschaft, Drummler vornedra.
Do fangt vo uns Drei aine z’ blaudere-n-a:
“Si ruesse guet“!“ Mer dringge-n-unseri Reemer
Und . . . vor mer rächt dra dänggt ka hänn, do stehmer
Zmitts immene Fasnachtsgsprääch (Was isch derby?
Me miessti jo kai rächte Basler sy,
Wenn ’s aim bim Drummledreehne-n-anderscht wurd!)
Me blauderet. Uff aimool fahrt Ain furt:
„Jä apropos . . . dr Fritz !“ Do wird ’s ganz still,
Will kaim meh rächt ’s Wort uus em Grage will.
Me dringgt. Und schwygt. Uff aimol, nohneme Rung
Grootet em Haiggi e Gedanggesprung:
„Waisch no“ – so sait er – „wie dr Fritz mängmole
Het kenne ’s hinderscht Witzli us aim hole?
Wie mäng Ideeli isch aim do als groote
So mit em Fritz – und bimene Gleesli Roote!“
„Y bsinn mi no“ – fangt jetz dr Zwaiti a
Und blauderet –, z’ letscht kum au ych no dra
Und jede, wo z’ erscht kuum het reede welle,
Waiss bletzlig ix e Fasnachtswitz z’ verzelle,
Und jede waiss: E sovyl Fasnachtswitz,
Het sälte-n-aine gha wie-n-är . . . dr Fritz.
Und bim Verzelle wird ’s ys langsam lycht:
Vo ihm z’ verzelle het sich kain meh gschycht –
’s isch sy Homor, wo uff ys iberspringt
Und wo-n-ys in e scheeni Stimmig bringt.
Dr Haiggi sait: „Und dä het miesse goh!“
Dr Hans sait: „Nai, – dä isch jo hitt no do,
Und ’s wird kai Fasnacht gä, wo-n-är ys fählt:
Wemme sich mit eme Sujet quält
Und aim dr Saft fählt drotz dr Dradizion,
So schiggt dr Fritz ys gwis d’ Inspiration
Vom Himmel uus . . . y mecht sogar druff schweere:
Wenn die im Himmel jemools d’ Fasnacht lehre
(Worum sott Ais das nit drotz syne Fliigel?),
So het dr Fritz vom ganze Ziigli d’ Ziigel!
Y gsehn en fermlig, wie-n-är lächle duet,
Dambermajeerle, blinzle: So isch ’s guet!
Und alli Aengel hän e Lärvli a,
Und unsere Fritz stoot sälig näbedra
Und wird, wenn ’s Spiil kunnt, in sich yne brummle:
Famos – jäää, ’s sin halt Basler, wo do drummle! – – –
Y ha nur gmämmelet und ha garnyt gsait,
Derfir ha-n-y mit grosser, innerer Fraid
Gspyrt: Unsere Fritz wird kaine je vergässe,
Solang mr z’ Basel no Mählsubbe kenne-n-ässe.

Martin Bim


4. August 1933 in der National-Zeitung