Adie Dalbe

Wenn D‘ hitt – zuefellig – uff der Gellert gohsch
Und vor die bittere Betonkäschte stohsch
Und zrugg dänggsch, wird Dr ebbis glaar, uff’s Mol:
In däre Gegend isch’s Dr nimme wohl –
Doo isch (verläge losch dr Lämbbe hange)
E guet Stigg Basler Zyttggschicht undergange.

Zer Zyt, wo ’s Äschedoor hett miese wyche,
Hett d‘ Dalben ihren Aafang gnoo. Die Ryche
Vom Spalehubel bis zem Dootedanz,
Vom Petersgrabe bis zer Santihans
Sinn vo de alte Burgesitz uusgflooge
Und suksessiv in sälli Geeged zooge,
Wo hitt no „Dalbe“ haisst.

Mit Liebi bschaut
Hänn si das Gländ; hänn scheeni Ville baut
(Und drunder au, y sag’s guet baseldytsch,
Dailwys e sekulären Edelkitsch –
Item:) In Prachts-Pärgg falle Stäägen uff
Mit kindskopfgroosse Farbglaskugele druff …
Uffalle dien au d Dienschte, wo me joo
Scho uus Prinzip losst uus der Fremdi koo;
Soo kunnt dr Jean uus Saint-Marie-aux-Mînes
Und d‘ Babett trait dr Wälder-Haimetschyn …
Mit aim Wort: ’s hett e Geeged gä fir sich!
Und ’s Volgg macht driber – heggscht respäggtvoll! – Sprich
und hett allmählig, niemerem zlieb no zlaid
Däre ‚Crême‘-n-aifach ‚Dalbaneese‘ gsait!

D‘ Dame hänn’s ungärn ghert … und hänn entschide
Der Umgang mit em Plebs vo Basel gmide,
Hänn ehnder gfunde: «Ka men au – pfytschinder!»,
Hänn Ammedysli gstriggt fir d‘ Haidekinder,
Hänn ihri Dienschtmägd sträng glehrt, Dag fir Dag,
Dr Naajeren ihren Abfall-Fadeschlag
Uffzheebe, z‘ sammle, was uus Tradition
Der Jooresbytrag uusmiech fir d‘ Mission …

Und d‘ Here vo däre Dalbaneese-Wält
Hän Sydebändel-, Banquier-, Kauflyttgäld
Uff d Sytte doo (d Finger hänn miesse lyde
An bestimmte Däg vom vyle Coupons-Schnyde),
Hänn au der Stadt Grooss- und Regierigsreet
Und unserer alte Univärsiteet
Gar mängge groosse Kopf und guete Ma
Vo hoochem Wisse zer Verfiegig gha.

Und was mer doo au no erwähne wänn:
Wie si ’s gmain Baseldytsch verfyneret hänn,
Das hett is in der Schwyz vyl Gspett ytrait;
Mer hänns verlide … und mer bhalte’s zlaid,
Wenn au nid ’s spitzig … ’s wird uff uns akoo,
Dass ’s Baseldytsch niemools darf undergoh
Wie d‘ Dalbe als – Begriff!

Wo isch si hitte?
D Nejzytt hett ere ’s Dootegleggli glitte!
Hitt wisse mer: Si isch vo kurzer Duur,
Knapp hundert Joor! – Hitt findsch kuum meh e Spuur
Vo Dalbaneese … ’s isch fascht kain meh blibe.
Der Fiskus haig’s halt gar arg mit ene tribe,
Drumm hänn si uff ihr Rych am Dych verzichtet,
Hänn zylbewusst ihr „Styr-Rad“ anderscht grichtet! …
Fir Basel isch der Ändeffäggt e beese:
Mir hänn e Dalbe … ohni Dalbaneese!

Dr Dalbe-„Daig“ isch furt – haig en, wär haig –
Jetz wohnt dert Allergattigsknepflidaig!
Und wenn Den in der Gellert-Geeged stoosch
Und wartsch uff d‘ Grällelisprooch – dernoo vergoosch
Vor Mordsentdyschig … waisch nimm, woo de bisch!
Und hersch das gopfergässe Sproochegmisch,
Ziehsch ’s Gnigg y, laufsch, ass wiene gschlagene Hund
Und dänggsch … an d‘ Dalbezyt … wo niemeh kunnt!

Hogg zem „Lysettli“. Sirpfle still e Halbe
Und schlugg Dy glaine Wehmuet … Adie Dalbe.